آستانه ی اجبار

ای جدایی تو بهترین بهاته ی گریستن!

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!

در کنار تو

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگی است

من تو را

به خلوت خدایی خیال خود

"بهترین بهترین من" خطاب میکنم،

بهترین بهترین من!

+ نوشته شده در ساعت 12:54 توسط ما یک نفر |

_____________________
شب را دوست دارم...!
چرا که در تاریکی ..
چهره ها مشخص نیست!!
و هر لحظه..
این امید ..
در درونم ریشه می زند...
که آمده ای ..
ولی من ندیده ام؟!
______________________
باید دور تو بگردم. دور تو که بگردم، جهانگردی ام که دور دنیا را در چشم به هم زدنی گشته است.
برای گرفتن اقامت سرزمین تو، پناهندگی انسانی می گیرم. مرزبان چشم تو که بپرسد: از کجا می آیی؟ می گویم از تو به تو می گریزم. نقشه ی آفرینش من یک مرز بیشتر ندارد. من از امپراطوری حضور تو می آیم تا از تو به تو پناهنده شوم

______________________

" وسرانجام اینکه من از حماقت های خود در زندگی پخته شده ام!"
______________________

می توانیم یکدیگر را همراهی کنیم،
- دوست من! -
تا آن زمان که
مرزهامان را از خاطر نبریم!

دوست داشتم تو را به اندازه دوست داشتنم در آغوش بگیرم ... اما ، چقدر فاصله دارم از تو...

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها